Salam, guys! (:
Hari ni tiba-tiba rasa nak cerita pasal flaw, atau kecacatan atau kekurangan dsb.
Satu kelemahan aku yang aku rasa paling lemah sekali,
AKU SUKA LARI DARI MENGHADAPI KESEDIHAN.
Yes. Kronik jugak sebenarnya.
Let me tell you a story (macam la ada orang nak baca sangat xD )
Masa arwah Tokki meninggal dulu,
Aku dah plan siap-siap nak balik rumah Tok pagi esok tu jugak.
Last-last aku call Ummi dan cakap aku tak jadi balik.
Sebab apa?
Aku tak sanggup nak tengok jenazah datuk kesayangan aku tu sebenarnya.
Aku takut aku yang paling emo dan tak boleh kawal diri aku nanti.
Serious cakap, aku memang sayang sangat-sangat kat dia.
Waktu aku kecik-kecik dulu selalu bawak aku dengan Ciken ikut dia pergi mengajar agama kat masjid merata-rata kat Kuantan tu.
Dan sekarang aku menyesal.
Aku menyesal tak dapat tenung wajah arwah datuk aku buat kali terakhir.
Aku menyesal tak dapat solat jenazah kat arwah datuk kesayangan aku.
Aku menyesal tak dapat iring jenazah ke tanah perkuburan.
Senang cerita, aku menyesal memang gila-gila punya menyesal.
It's too late, I know.
Okay, going to stop emo-ing now.
Ya, tu salah satu kelemahan aku; aku suka lari dari berhadapan dengan kesedihan. Mungkin sebab dah banyak sangat aku rasa sampai dah tak tertanggung? Mungkin.
Okay, now let us stay positive and move on. LIFE'S A JOURNEY BEBEH!

-AL FATIHAH-
Hari ni tiba-tiba rasa nak cerita pasal flaw, atau kecacatan atau kekurangan dsb.
Satu kelemahan aku yang aku rasa paling lemah sekali,
AKU SUKA LARI DARI MENGHADAPI KESEDIHAN.
Yes. Kronik jugak sebenarnya.
Let me tell you a story (macam la ada orang nak baca sangat xD )
Masa arwah Tokki meninggal dulu,
Aku dah plan siap-siap nak balik rumah Tok pagi esok tu jugak.
Last-last aku call Ummi dan cakap aku tak jadi balik.
Sebab apa?
Aku tak sanggup nak tengok jenazah datuk kesayangan aku tu sebenarnya.
Aku takut aku yang paling emo dan tak boleh kawal diri aku nanti.
Serious cakap, aku memang sayang sangat-sangat kat dia.
Waktu aku kecik-kecik dulu selalu bawak aku dengan Ciken ikut dia pergi mengajar agama kat masjid merata-rata kat Kuantan tu.
Dan sekarang aku menyesal.
Aku menyesal tak dapat tenung wajah arwah datuk aku buat kali terakhir.
Aku menyesal tak dapat solat jenazah kat arwah datuk kesayangan aku.
Aku menyesal tak dapat iring jenazah ke tanah perkuburan.
Senang cerita, aku menyesal memang gila-gila punya menyesal.
It's too late, I know.
Okay, going to stop emo-ing now.
Ya, tu salah satu kelemahan aku; aku suka lari dari berhadapan dengan kesedihan. Mungkin sebab dah banyak sangat aku rasa sampai dah tak tertanggung? Mungkin.
Okay, now let us stay positive and move on. LIFE'S A JOURNEY BEBEH!

-AL FATIHAH-



3 comments:
kang bila aku mat-, kasar sgt lah plak ayt. kang bila aku dah pergi jauh gegila sampai x balik2 lagi dh ko jgn x dtg lak tgk jasad aku tau. aku tuntut ni. huahaha~ xD
bunguk la hang
haha
bunguk pe lak. ni betul2 bkn cobaan
Post a Comment